Hoe krijg ik een perskaart?

Met enige regelmaat krijg ik de vraag; "Jeroen, hoe kom ik het beste aan een perskaart?"
Op zich is dat ook weer heel makkelijk te beantwoorden; "Je vraagt hem aan."

Maar d'r zitten wat haken en ogen aan zo'n simpel antwoord....
Vaak wordt er gevraagd Perskaart, maar bedoeld men accreditatie. Wat is het verchil? Een perskaart is een stukje karton of plastic wat iedereen thuis op zolder kan maken en mag laten zien. Een perskaart zegt dus niet zoveel. Er zijn een aantal landelijke perskaarten zoals die van de NSP (voor sport) of de politieperskaart (om achter de omheining te komen bij een grote brand bijvoorbeeld). En de meeste vraagstellers bedoelen eigenlijk dat ze ook wel eens bij een betaald voetbalorgansatie langs de lijn willen zitten om te fotograferen.

Perskaart

We zullen de vraag dus omdopen;

"Hoe kom ik aan een accreditatie?"

Allereerst moet je jezelf misschien een beetje achter je oren krabben als je de vraag stelt.
Klinkt heel bot, maar als je niet weet hoe je aan een accreditatie komt, dan heb je hem ook niet nodig.
Want dit is misschien alvast de grootste domper op de feestvreugde; accreditaties zijn er voor de mensen die daadwerkelijk dichtbij moeten/willen zitten omdat ze iets met hun beelden moeten doen richting klanten.

En dat beantwoord in het kort eigenlijk ook al meteen de vraag. Wanneer je klanten hebt, dan kun je accreditaie aanvragen. Of het nu gaat om voetbal of een concert, als je er wil fotograferen (en goede foto's wilt maken, niet met je telefoon) dan heb je een accreditatie nodig. En de accreditatieverstrekker geeft je alleen een pas als je foto's ook in de media gepubliceerd gaan worden. Waarom zou hij dat anders doen?

De meest legitieme reden is dus om te zorgen dat je klanten krijgt. Met klanten heb jij als fotograaf een stok achter de deur om rechtsgeldig accreditatie aan te vragen. Rechtsgeldig klinkt zwaar, je kunt echt nergens het 'recht' hebben op een accreditatie als je een klant hebt. Het is altijd nog de organisator of coördinerend orgaan (sow, dure woorden Jeroen) die bepalen of jij wel of geen accreditatie krijgt, ongeacht of je nu wel of geen klanten voor je foto's hebt. Om een voorbeeld te geven; als jij fotografeert voor een lokaal nieuwsblaadje, dan kom je ook op circuit Zandvoort heus niet zomaar binnen. Circuit Zandvoort stelt daar eisen aan. Ze willen fotografen over de vloer die ze ook veel bekijks kan opleveren. Dus de magazines, de kranten en op gebied van websites, websites met een bepaalde populariteit.

Maar wanneer je een kleine klant, zoals het zondagse sufferdje in je woonplaats, hebt, dan kun je misschien wel accreditatie aanvragen voor een festival in je dorp.
Hoe doe je dat dan? Vrij simpel hoor.
Ieder evenement, happening of wat dan ook heeft tegenwoordig wel een website. En op iedere website van dat evenement is eigenlijk ook wel een contactadres te vinden. Of dat nu een telefoonnummer of mailadres is maakt niet uit. Soms, bij de grotere dingen, is er zelfs een aparte pagina op die website voor de pers.
Maar je moet dus contact leggen met de organisatie. Dus pak de telefoon, grijp je toetsenbord en bel of mail.
Vertel voor wie je fotografeert en dat je graag een accreditatie aan wilt vragen. 99 van de 100 keer is het daarmee eigenlijk al geregeld.

Tenzij je te hoog grijpt. Als je zelf een blog hebt in Landgraaf en je hebt dagelijk 50 mensen die dat lezen, dan moet je niet meteen Jan Smeets, de drijvende kracht achter Pinkpop, bellen. Hij zal je om te beginnen doorverwijzen naar de normale procedure (doe dus vooraf een beetje je huiswerk) en met 50 mensen per dag aan lezers is de kans klein dat je een accreditatie voor een evenement als Pinkpop krijgt.

Wat als je geen klanten hebt?
Dat kan best wel eens het geval zijn. Wat ik vaak hoor van mensen die verderop willen is dat ze geen klanten hebben omdat ze geen accreditatie krijgen. En ze krijgen geen accreditatie omdat ze geen klanten hebben. Een visieuze cirkel zoals dat heet. (Sjonge, ik blijf smijten met die moeilijke woorden)
Maar zo denken is vaak niet de juiste methode om ooit nog door te breken als fotograaf. We leven in het digitale tijdperk waarin iedereen fotografeert en alles snel moet. En bovendien; alles gratis.
Ga nu niet bellen naar de krant dat je gratis foto's gaat maken als zij je accreditatie kunnen regelen. Als je goede foto's maakt, dan kun je daar gewoon aan verdienen. Verziek de markt dus niet door dingen gratis te doen omdat je dan vooraan wilt zitten.

Hoe kom je dus aan klanten?
Met een goede portfolio. Overtuig dat jij degene bent die ze moeten hebben. Als je nu terugvalt op dat regeltje van accreditatie is vereist om een goede portfolio op te bouwen, da's onzin. Wanneer je dat denkt, dan moet je eens goed nadenken of dat soort fotografie wel je ding is.
Als je dat niet denkt, dan besef je dat je bij een 4e klasser amateurvoetbalclub ook goede foto's kunt maken. En daar ligt de onderste sport van de ladder. Wanneer je voetbal wilt fotograferen, dan moet je ook onderaan willen beginnen. Maak goede foto's bij een amateurwedstrijd, druk ze af en ga de boer op.
Wanneer je goed bent, dan hapt er op een gegeven moment wel iemand toe die jouw potentieel ziet en dan kun je inderdaad weer een stapje hoger. Die klant zal ook geinteresseerd zijn in foto's die je dan bijvoorbeeld van een prof-club maakt. Kortom, als je geen klanten hebt, dan kun je die ook krijgen zonder accreditatie.
Blijf aan jezelf werken en blijf netwerken.

Voor de fans
Als je fan bent van een club en graag een keer langs de lijn wilt fotograferen, dan moet je jezelf ook eens achter je oren krabben. Besef dat, wanneer je met een accreditatie fotografeert, je daar zit om foto's te maken. Je zit er niet om van het voetbal te genieten, of van het concert. Je bent er om te werken.
Ik heb soms voetbalwedstrijden dat ik zo druk ben met van alles en nog wat, dat ik een halve wedstrijd mis. Ik ben gewoon teveel bezig met het fotograferen van de wedstrijd. Dat is iets anders dan de wedstrijd bekijken. Als ik een voetbalwedstrijd zou willen zien, dan ga ik wel op de tribune zitten. Als ik een autorace wil zien, dan kan ik die beter volgen op TV.
Dus als je een fan bent, en je wilt foto's maken van je favoriete voetbalclub, ga dan ook niet tijdens een competitiewedstrijd. Om te beginnen zit je dan fotografen die er geld moeten verdienen niet in de weg, en aan de andere kant kun je lekker meejuichen als er gescoord wordt (je kunt de wedstrijd dan namelijk ook gewoon volgen).
Maar om te fotograferen komt er ook voor jou na het WK weer een kans.
Voordat de competitie begint werkt iedere voetbalclub namelijk oefenwedstrijden af. Deze zijn soms tegen andere profclubs in het eigen stadion, maar vaak zitten er ook wel 1 of 2 wedstrijden tegen een amateurvereniging bij. En daar zou je dan eventueel je kans kunnen grijpen.
Neem contact op met de persvoorlichter van de club en vraag het gewoon. Nee heb je, ja kun je eisen (o nee, krijgen)
Ben je die-hard fan van een amateurclub? Kijk eens of er al een clubfotograaf is. Zo niet, stel dan bij het bestuur voor om dat te verzorgen. maak bij iedere wedstrijd beelden, maar de teamfoto, zorg dat het allemaal snel en netjes afgewerkt is, en je zult merken dat een hele leuke hobby erbij hebt waar je je club ook nog eens mee helpt.

Ze hebben al een clubfotograaf? Tja, d'r kunnen geen twee kapiteins op een schip zitten, maar pap eens met hem aan en vraag eens of je een wedstrijd mee mag fotograferen. Misschien heeft hij nog wat tips voor je.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

joomla template

Alle artikelen op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het auteurschap ligt bij de auteur: Jeroen de Jong. Ook de getoonde foto's vallen onder het auteursrecht van de maker. In alle gevallen, behalve de artikelen in de categorie De Geschiedenis Van De Fotografie is dat eveneens Jeroen de Jong. In de rubriek De Geschiedenis Van De Fotografie is het de fotograaf waar het artikel over gaat. Gebruik van beelden of andere info van deze site is zonder vooraf schriftelijke toestemming niet toegestaan.