dinsdag 17 mei 2011 19:01
Op het strand
Je hebt het verleden week al kunnen lezen, onlangs had ik een fotoshoot op het strand.
Laat ik beginnen met een excuus. Altijd makkelijk als ik naderhand kan zeggen; "maar ik had het je toch verteld." Normaal fotografeer ik auto's. Allerlei auto's. Waar ik werk rijden we die in de prak en ik leg dat vast. Fabrikanten vinden het erg interessant om te zien wat er dan allemaal gebeurd. Erg specialistisch en leuk werk.
Daarnaast fotografeer ik veel voetbal, maar dat had je misschien al wel gezien. Ik doe een wedstrijd of 60 per jaar en maak daar ook duizenden en duizenden foto's in. Ook relatief specialistisch vergeleken met modelfotografie. Want dat is toch, naast natuurfotografie, één van de meest populaire vormen van fotografie. Inmiddels ben ik er ook wel achter dat ook modelfotografie, wil je het echt goed doen, toch iets anders is dan een camera pakken en gaan met die banaan.
Begin dit jaar maakte ik mijn goede voornemens en daar stond in dat ik me meer ging bezig houden met modelfotografie. Dat vergt wel wat planning in mijn drukke agenda, maar nu het voetbalseizoen erop zit is er ook tijd voor.
Eerder deze maand had ik dus afgesproken op het strand met Jessica, een model uit Katwijk en met Olaf, een collegafotograaf uit Baarn.
In de vroege ochtend van 14 mei stapte ik in de auto. Nog niet helemaal wakker, reed ik naar het westen. Het weer in Brabant was bewolkt. Best jammer zo. Ik zou het toch niet treffen om met een dichtgepakt wolkendek aan de kust te moeten fotograferen? Dat zou geen zomerse plaatjes opleveren. En dat was toch wel hetgene waar ik naar op zoek was.
De weken ervoor was het stralend weer. Veel zon, veel blauwe luchten. Erg warm ook. En uitgerekend deze dag kozen de weergoden voor een ander weertype. Nee, bedankt dan.
In Leiden aangekomen, waar ik Olaf van de trein zou halen, werd het nog erger. Het begon er zelfs bij te regenen. De afstand Leiden - Noordwijk aan Zee is vanaf daar nog een peulenschil, dus we gingen door. Dan maar foto's in de regen, maar foto's maken zou ik. Ik had nu al zoveel energie in de voorbereiding gestoken en het zou een domper zijn om het nu nog af te moeten blazen.
En aangekomen in Noordwijk was het weer al beter. Tussen de wolken door kwam de zon er af en toe nog goed door ook. Niet even vijf tellen, maar minuten. En dat is bruikbaar. Wel een harde wind vanuit zee en het was ook geen 20 graden (ik denk een graad of 15) maar er waren foto's mogelijk. Fatsoenlijk licht was er, en da's voor de foto toch wel erg belangrijk.
Jessica was keurig op tijd. Waar wij aan de overzijde stonden te wachten, kwam zij keurig aangelopen en ging zitten op de trap van de vuurtoren. Dat was eigenlijk al een Kodak-momentje op zich; een blond meisje heel eenzaam aan de voet van de vuurtoren. Maar zo galant als we waren hebben we daar geen foto van gemaakt en zijn we naar haar toegelopen.
Na even te hebben gebabbeld en wat knaken in de parkeermeter te hebben gegooid konden we naar beneden lopen. Op naar het strand. "Kop in de zon, haar in de wind" Vooral die kop in de wind. Dat zou nog grappig worden vandaag.
Beneden aangekomen waren er aan de duinrand verschillende strandtentjes. Het mooiste zou zijn als er eentje open zou zijn. Olaf kwam namelijk met het lumineuze idee (Ja, lumineus, we blijven wel fotografen) dat dat wel erg makkelijk zou zijn om onze spullen neer te kunnen zetten.
En warempel. De eigenaar van Strandpaviljoen De Klink opende net de deuren. Hoe toevallig. Dus eerst maar eens koffie/thee (het was nog iets te vroeg voor bier)
En onder het genot van dat kopje koffie even kort met elkaar gebabbeld. Olaf had ik al wel vaker gesproken en in de voorbereiding ook lang over de telefoon. Maar met Jessica had ik alleen maar mail- en smscontact gehad. Dus het was wel makkelijk om elkaar eerst wat beter te leren kennen en wat vandaag allemaal precies de bedoeling was (waarvan ik hoop dat dat op voorhand toch al wel duidelijk was)
Na de papierwinkel afgewerkt te hebben konden we aan de slag. Ja, een papierwinkel. Een kleine formaliteit, maar het laat wel duidelijk zien wat de bedoeling is. De fotoshoot van vandaag was op TFP-basis. Dat betekend dat Jessica poseert en ik de foto's maak. Zij krijgt vervolgens van mij een aantal exemplaren. Allebei met gesloten beurs. Gewoon voor de hobby (wat modelfotografie vooralsnog voor mij ook is)
Belangrijk om ook dat allemaal op papier te hebben staan. Voor beide partijen. Niet dat ik benaderd ga worden om een foto te verkopen en Jessica zichzelf tegen haar zin door het hele land op een billboard ziet staan. Ik rijk, zij kwaad. Dus daar maak je vooraf afspraken over.
In totaal hebben we die dag drie settings gedaan. De eerste was in de hoek van het terras. Lekker achter het glas en uit de wind. Dat was op zich goed te doen. Jessica had het niet koud, wel "frisjes". In mijn ogen was dat ook koud, maar ik ben een echte koukleum.
 Eerste hoekje, eerste foto's. In al mijn bescheiden ervaring in de mdoelfotografie, dan vind ik de eerste foto's toch altijd wel even lastig. Ik moet er even inkomen, het model is misschien nog wat onwennig, de eerste zijn altijd minder mooi. Nog een beetje aftasten.
1/1600 - f/5.6 - iso 100 - 92mm
Canon 5D mk II - EF 25-105 F/4.0 L IS USM
Zie je het foutje? Ik pas de dag erna, koekerd dat ik ben. Welk foutje? Linksonderin kijken we tegen een stopcontact aan. Da's natuurlijk niet al te fraai. Maar dit zijn dingen waar ik op dat moment echt nog niet mee bezig ben. En da's een gebrek aan ervaring. Technisch poep ik er dat plaatje wel uit. Als ik nu nog geen foto kan maken die niet uitgebeten is, of gruwelijk onderbelicht, dan kan ik maar beter vakken gaan vullen.
Maar op gebied van modelfoto's is eigenlijk alles wel een heel eind nieuw. In het verleden genoeg 'gekloot', maar dat niveau moet toch eigenlijk wel voorbij zijn.
Ik had er vandaag ook voor gekozen om mijn nog niet zo oude Canon 5D mk II aan de tand te voelen. De week ervoor, bij de huldiging van RKC had ik hem ook al vrij intenstief gebruikt, maar nu kon ik hem gebruiken waar ik hem oorspronkelijk voor had gekocht. Ik was vooral benieuwd naar de scherpte. En eigenlijk was die wel verbluffend.
Dit is natuurlijk niet alleen de camera die voor scherpte zorgt. Het grootste gedeelte daarvan komt van het objectief. En nu we het over objectieven hebben; ik werk, als ik met een DSLR werk, veelal met de 300mm. En vooraf dacht ik; "doe eens gek, neem dat ding gewoon mee." Je blijft toch een beetje sportfotograaf.
Het waaide nog steeds te hard om door te gaan naar het strand. Jessica vond het nog steeds "frisjes". Dus de volgende serie foto's dan wederom op het terras. Eigenlijk wel jammer, want ik had ook een stuk in de duinen en in zee willen doen. Maar het weer liet dat eigenlijk niet toe (later zou ik weten waarom)
De volgende setting merkte ik dat het al iets makkelijker ging. Jessica had inmiddels een beetje aan me kunnen wennen. Nu ben ik niet de moeilijkste, althans dat vind ik zelf. En laten nu de mensen die dat altijd denken, juist de moeilijkste zijn.
Voor de tweede sessie kozen we voor een deur. Deze houten deur kon mooi als achtergrond dienen. Als Jessica onder de klink bleef, en dus bleef zitten, dan zou het een prima achtergrond zijn. Enige punt was dat hij vol in de schaduw lag, en ik wilde zon! Dan maar zon maken met een flitsertje. Ik leg in een later artikel haarfijn uit hoe, want dat gaat nu iets te ver. Het is nu al zio'n lap tekst (als je nog steeds leest; bedankt zover)
Met een flitsertje erbij kregen we al heerlijk zonnige plaatjes. Warme witbalans en eigenlijk verders niets meer aan doen:
1/200 - f/6.3 - iso 200 - 300mm
Canon 5D mk II - EF 300 F/2.8 L IS USM
Kom ik dus later nog een keer op het licht terug, wil ik nu toch wel even laten zien hoe scherp de combinatie van mijn 5D met 300mm was. De onderstaande foto is een crop van bovenstaande. Althans, uit het origineel dan
Onverscherpt, uit de camera. 1:1 crop. Scherper heb ik ze er nog niet uitgekregen hoor.
En tot slot door naar het strand. Want daar was het mij hoofdzakelijk toch wel om te doen. Jessica vond het nog steeds 'frisjes', en met die harde wind was het eigenlijk ook te hard. Maar had ik al verteld dat we van de faciliteiten van Strandpaviljoen De Klink gebruik mochten maken? De eigenaar bood ons in de ochtend zelfs al aan om een windschermpje op te zetten. En dat was nu toch wel erg welkom. Het hield niet alle wind tegen, maar het gros van de wind toch wel.
Het maakte het voor Jessica een heel stuk aangenamer. Niet voor de fotograaf natuurlijk. Ik lag weer ver buiten bereik van het windscherm midden in het zand, vrij ongemakkelijk. Het zand kroop overal tussen (na een week kwam ik het nog tegen in mijn jas en schoenen)
Maar de moeite waard:
1/5000 - f/4.0 - iso 200 - 300mm
Canon 5D mk II - EF 300 F/2.8 L IS USM
Ok, sluitertijd wat aan de hoge kant, had ook lager gekund door naar iso 100 te gaan. Maar het was nu eenmaal erg licht. Het windscherm, wat op de foto aan de rechterkant niet te zien is (hij stond ook links. haha, flauw grapje, nee hij stond echt rechts buiten beeld) vulde de harde schaduwpartij precies in. Door het vrij open diafragma, in combinatie met het lange brandpunt ook nog eens alles, behalve datgene waar het om gaat, onscherp.
Ik heb de smaak wel een beetje te pakken. Nu alleen nog meer ervaring opdoen. Beter de belichting onder controle krijgen, betere communicatie met het model maken, beter mijn ideeën weten te visualiseren. Kortom, oefenen.