Dit weekend werd in de regio De Langstraat voor de dertigste maal de Tachtig van de Langstraat verlopen. Dat is een Kennedymars. Kennedy sprak ooit uit dat iedere bevolkingsgroep in tijden van nood zich al wandellend tachtig kilometer moet kunnen verplaatsen. Zowel jong als oud, als het maar lopend is.

Aangezien die tijden van nood hier nu niet meer voorkomen, worden er door het hele land Kennedymarsen georganiseerd. En dus ook al jaren in Waalwijk, mijn hometown.

Dit jaar deden er bijna 2500 mensen mee. De jongste was 12 en de oudste iets van 81 of zo.

En het is altijd gezellig. Mensen komen massaal kijken hoe ze vertrekken vanaf het Raadhuisplein. Om negen uur wordt daar het startsein gegeven voor al die fanatiekelingen die aan de monstertocht beginnen. Vele hebben goed schoeisel en hebben voldoende getraind, maar er zijn er ook altijd die zich nog, geheel onvoorbereid, op het laatste moment inschrijven.
Je moet het toch even doen hoor; 80 kilometer lopen, door weer en wind, in je uppie.

Als fotograaf is het ook altijd een gekkenhuis. Je kan maar op een plaats tegelijk zijn, en er is zoveel te doen. Al een paar jaar fotografeer ik de tocht voor RTV Midden Brabant, de streekomroep van Waalwijk en Loon op Zand. RTV Midden Brabant is inmiddels ook al een paar jaar de huisomroep van de organisatie en ze verslaan het hele evenement op de radio. Daarnaast worden er op de kabelkrant continu berichten over lopersaantallen (en uitvallers) en andere nieuwtjes geplaatst, en ook foto’s van de tocht. Natuurlijk staan die ook op internet. Dit jaar was er bij het Raadhuisplein, waar start en finish is, ook een groot LED-scherm met mijn foto’s erop. Da’s toch wel tof om te zien.

Maar die start, altijd om negen uur, altijd zo donker als iets. Net na het vallen van het startschot zit je dan met een probleem. Het is licht in de achtergrond met allerlei tentjes, en de voorgrond is donker, alleen straatverlichting. Dus je moet wel flitsen, maar je blijft voor je restlicht toch met gruwelijk lage sluitertijden zitten. Kijk maar:

 

Bovenstaande foto is met een sluitertijd van 1/6 seconde bij iso 2500 gemaakt. Ik had de camera 2/3 stop onderbelicht, om de achtergrond niet teveel te laten domineren, en op f/4.0 moet de flits het op de voorgrond dan klaren. Flitsen op het tweede gordijn is je enige optie bij 1/6, anders wordt het helemaal niets. De flitser aardig omhoog en met de Honl Bouncecard toch het licht wat zachter gemaakt. Een halve CTO (gelfilter om de flits wat te kleuren richting de straatverlichting) en het komt wel in orde. Maar leuk is natuurlijk anders.

Aan deze tocht beginnen vergt lichamelijk behoorlijk wat conditie. Maar ook geestelijk moet je er 100% fit voor zijn. Het is slopend om chagrijnig aan de toch te beginnen en je moet de zaakjes in je hoofd toch op orde hebben. Het blijft een hele wandeling en dat gaat je ook geestelijk niet in de kouwe kleren zitten.

Nog net even een snel laatste kusje aan de familie. Je moet het toch 20 uur zonder doen.

Wanneer iedereen vertrokken is, dan snel terug naar de studio. Ik was dit jaar zo slim geweest om ook de fiets mee te nemen. Wanneer ik dan in het centrum moest zijn, dan kon ik die gebruiken. Geen gedonder met parkeren en veel makkelijker om ergens te komen. Dus om kwart over negen snel teruggefietst naar de studio en de eerste foto's aan de redactie doorgegeven. Belangrijk dat er al snel actuele foto's te zien zijn.

En dan moet je kiezen. Het loperslint is al heel snel heeluitgerekt. Waar de eerste al in Drunen zijn, zijn de laatste nog steeds midden in Waalwijk. Wat ga je dan doen als fotograaf? Laat ik me een beetje richten op de wat snellere mensen, en naar Drunen rijden. Daar is het gezellig druk. Veel mensen langs de kant en de eerste lopers zijn er net voorbij. Nog eventjes en dan komen de echte 'gezelligheidslopers' en die moeten we hebben.

Bij de kerk in Drunen staan er toch al wel behoorlijk wat mensen langs de kant

En er zijn ook mensen die thuis gewoon voor de deur zitten; biertje erbij. Lekker kijken

Veel feest langs de kant

In Drunen ook weer honderden foto's gemaakt en weer terug naar de studio. Door omstandigheden is de andere fotograaf heel de nacht bezet bij iets anders. Hij is daardoor aan een plaats gebonden waar hij niet weg kan. En daar is in de nachtelijke uren niets te beleven. Shit, ik ben momenteel dus de enige die foto's maakt. En da's niet goed natuurlijk. Dan is het aanbod wel erg mager.

Om twee uur ben ik weer terug in de studio om alles te verwerken. Alles moet in drie resoluties geleverd worden; breedbeeld voor op het LED-scherm bij het Raadhuisplein, een 4:3 formaat in hoge kwaliteit voor de kabelkrant en dezelfde in een lage-resolutie voor de internet-site.
Nu had ik in de middag de computer daar al op ingeregeld door middel van actions en dat scheelt behoorlijk in de tijd. In een uurtje ben ik overal doorheen en kan ik weer verder.

Maar moet ik dat wel doen? Over een dikke twee uur zijn de eerste al weer terug. Als ik nu naar Haarsteeg rijd, dan mis ik de binnenkomst van de eerste lopers. En daar zat een verhaaltje bij. Keuzes maken, moeilijk. Ik besluit om even rustig in de studio te blijven. Wat te eten en te drinken. Ik probeer op de bank wat te slapen, maar dat lukt niet. Ik ben te wakker en te actief om te kunnen slapen.
Om vijf uur besluit ik naar het Raadhuisplein te fietsen. De eerste zouden binnen nu en een half uur wel eens aan kunnen komen. Het duurde wat langer. Het was s'nachts slecht weer, het regende hard soms en dat vertraagde ze behoorlijk. Pas om kwart over zes kwamen ze aangelopen:

Om vervolgens weer om te keren en opnieuw te beginnen:

Veel mensen hebben een goed doel aan de tocht gekoppeld. Zo ook Dirk-Jan Niewenhuizen en Bart Snoeren. Zij willen de toch twee keer lopen. Deze die-hard snelwandelaars vallen in een andere klasse dan de rest van de mensen. Er zijn een aantal lopers die niets anders doen dat dit soort tochten lopen. Tachtig kilometer is een peulenschil voor ze. Deze snelwandelaars leggen vaak tochten af die vele malen langer zijn. En zo dachten ze dat ze de tocht twee keer binnen 20 uur konden lopen. Dus om kwart over zes begonnen zij aan hun tweede tachtig.

Weer terug naar de studio om deze foto's te verwerken, en dan begon het interessante voor mij pas echt. Het werd licht. Gelukkig. Eindelijk naar normale waarde om te fotograferen. En dan kon de telelens ook eens uit de tas komen. Persoonlijk ben ik daar wel fan van, van dat soort beeld.

Een mooie zonsopkomst zat er niet in, daar was het weer te slecht voor. Jammer, want ik had leuke plaatjes in mijn hoofd, met heel mooi zacht zonlicht zouden die schitterend worden. Maar nu ging dat dus niet. Jammer, dan maar iets anders.

1/160 - f/2.8 - iso 400 - 300mm

1/160 - f/2.8 - iso 800 - 300mm

De ochtenduren kunnen eenzaam zijn. Geen fans meer langs de kant. Je moet het helemaal alleen doen. Iedereen loopt in zijn eigen tempo. Het tempo van een ander bijhouden is lastig als het teveel verschilt. Dus velen lopen alleen, of in hele kleine groepjes door het polderlandschap of door straten waar het muisstil is. Maar het is allemaal erg vroeg en deze lopers gaan het veelal zonder problemen halen.

In de straten en polders rondom Loon op Zand ook veel foto's gemaakt. Het voordeel van een telelens is dat je de foto al gemaakt hebt voordat de mensen jou zien. Je hebt dus nog echt puur spontane foto's zonder dat mensen beginnen te zwaaien.

Via de studio weer naar het Raadhuisplein gegaan. Daar moesten inmiddels toch wel de eerste mensen de lopers onthalen.

Antoon van Aarden ontvangt bloemen van zijn vrouw. Zijn fles drinken is totaal niet meer belangrijk en valt dan ook op de grond

Tachtig kilometer, het zit erop. Zoontje de laatste meters mee op de arm. Eindelijk

Slecht weer, nog een paar kilometer. Komt goed

Veel lopers krijgen de laatste kilometers begeleiding van vrienden en familie. En dat helpt.

Het was echt regenachtig deze zondagmorgen.

Na ook deze foto's weer af te hebben gewerkt besluit ik naar het Raadhuisplein te gaan en daar te blijven hangen. Inmiddels zijn er genoeg mensen voor lekker drukke foto's en moet ik daar toch wel vooruit kunnen.

Opgeluchte gezichten bij Debbie Verschuren en Miranda de Gouw

Nog even een bos bloemen ontvangen net voordat je er bent.

Of het weerzien van je kleinzoon na dik 15 uur ploeteren in je uppie

Vandaag is rood, de kleur van de bloemen en de jas om je man aan te herkennen

En na tachtig kilometer lopen ben je moe, ben je op, ben je klaar.

Maar wel voldaan dat je het hebt volbracht

Janneke Aussems laat haar tranen de vrije loop. haar vriendin Amy Laros was blij dat de tocht over was

Eindelijk

Blind of zwaar slechtziend hoeft onder de juiste begeleiding ook geen probleem te vormen

En hoe zat het met die eerste lopers? Die deden de hele tocht twee keer. Waren zij al binnen? Nee, nog niet. Dus daar was het nog op wachten. Maar uiteindelijk kwam ook dat helemaal goed. Rond de klok van half vijf in de middag kwamen ze weer binnen. Bart Snoeren en Dirk-Jan Niewenhuizen wisten twee maal tachtig kilometer te lopen voor het goede doel:

Dirk-Jan Niewenhuizen had meteen ondersteuning nodig, de week ervoor was hij nog ziek geweest. Maar hij deed het toch maar wel; 2 keer rond.

Bart Snoeren was nog wat fitter; maar ook hij was superblij met deze prestatie

Maar we waren natuurlijk nog niet klaar. Nog niet iedereen was binnen. We zaten allemaal nog te wachten op de laatste loper. Binnen 20 uur moet iedereen binnen zijn. 20 uur en vijf minuten is te laat. Maar ik heb het in al die jaren nog niet meegemaakt dat er na vijf uur nog mensen binnen kwamen. En ook deze editie was het als vanouds:

De Belgische Michelle Van Dooren  was de laatste die binnenkwam. Om 20 minuten voor vijf kwam ze nog vrolijk lachend over de finish. Van de 2466 mensen die aan de grote opgave waren begonnen kwamen er 2081 weer over de finish. De andere konden de tachtig kilometer niet volmaken, maar toch heel knap dat ze er aan begonnen zijn hoor. Respect voor iedereen hoor!

Snel terug naar de studio. Foto's afwerken en dan ben ik klaar. Dan zit het er voor mij ook op.

Ik was om half acht thuis. Even gegeten en lekker op de bank gaan liggen. Om negen uur werd ik wakker, toen ben ik maar in bed gaan liggen. Ik was op. En dan heb ik nog niet eens meegelopen.