---

Ohad Levita, een wereldkeeper

RKC Waalwijk hield op zaterdag 31 juli haar jaarlijkse teampresentatie voor het publiek. Dit jaar gebeurde dat op de parkeerplaats voor het stadion. Erg gezellig, lekker druk en erg luid (ik kon me wel voor mijn kop slaan dat ik mijn oordoppen was vergeten)

Voorafgaand was er een kindermiddag. De kinderen konden op het hoofdveld allerlei spelletjes met elkaar doen. Natuurlijk stond dat allemaal in het teken van voetbal. Zo kon je tegen elkaar voetballen terwijl je aan een elastiek gebonden was, of in een heel klein met opblaasmuurtje omleind veldje twee-tegen-twee spelen, natuurlijk de spelers in het echt ontmoeten of op de foto met RiKCy (ja, de mascotte) Dat laatste ging dan ongeveer zo:

 

Natuurlijk was ik er ook weer bij. Waar denk je anders dat de bovenstaande foto vandaan komt? Die komt echt niet zomaar op het scherm (zou wel leuk zijn, een programma waar je opgeeft wie waar staat, wat voor licht het is, wat er gebeurd, enz. Je drukt op de knop; voila, foto)
Ik kwam vrij vroeg het hoofdveld op, iets na aanvang om kwart over vier of zo. En ik was nog niet eens bij de middencirkel aanbeland, of ik zag hem al aan komen rennen; mijn buurjongen Martijn.

- "Buurman, wilt u een foto van mij en Levita maken?"
- "Levita? Wie is dat, die ken ik niet."
- "Da's de keeper."
- "O, Hoe ziet hij eruit dan?"
Toen werd het wat stilletjes. Kennelijk is het voor een 6-jarige wat lastig om een voor mij niet onbekende keeper te omschrijven. Het juiste antwoord op mijn eerste vraag had natuurlijk moeten zijn: "Ken JIJ Levita niet??"
Maar goed, nieuwe vraag dan maar; "waar loopt ie dan?"

Wij met zijn tweetjes Ohad Levita opgezocht, die was inmiddels namelijk alweer ergens anders op het veld.
Ohad Levita is de slechtste niet en weet dondersgoed dat die kleine mannen erg belangrijk voor de club zijn en met liefde en plezier wilde hij natuurlijk even leuk poseren met Martijn.

Inmiddels was mama, de buurvrouw dus, ook aan komen lopen. Ze was de camera vergeten. Kan gebeuren (is mij nog nooit overkomen, maar gaat vast nog wel eens gebeuren) en mama was nog niet zo modern dat ze een mobiele telefoon met een ingebouwde camera had. Dus foto's maken kon mama zelf wel vergeten. Dan is een fotograferende buurman altijd makkelijk, toch?

Ik toegezegd dat ik wel een afdrukje zou maken en die af kwam geven. Dit moest echter wel op korte termijn, want de donderdag erna gingen ze op vakantie (waarheen weet ik niet meer, maar het was best ver fietsen. Iets van Spanje of Frankrijk of zo)
Dus ik op woensdagmiddag daar aangebeld. Ik ben namelijk gewend dat kinderen altijd op woensdagmiddag thuis zijn. Althans dat was in mijn schooltijd zo. Helaas veranderen tijden en is mijn kijk op schoolvakanties compleet verdwenen. Martijn was niet thuis, maar mama wel. Ik de kleurrijke 30x20-afdruk dan maar aan haar afgegeven. Had eigenlijk ook wel het gezichtje van de kleine man willen zien, maar helaas.

s'Avonds, net nadat ik thuiskwam, ging de bel. De buurjongen stond aan de deur. Pa er een paar meter achter. Hij kwam me bedanken voor de mooie foto. Nog even gebabbeld over wat RKC dit seizoen gaat doen in de competitie en dat ze maar weer veel wedstrijden mogen winnen.
Maar Martijn, de buurjongen dus, blij en ik ook. Weer een gelukkig moment in een pril kinderleven dankzij de fotografie. Dat moet nog veel extremer kunnen....

Afgelopen vrijdag. De eerste thuiswedstrijd van RKC (tegen Telstar, 3-0 gewonnen). Na de wedstrijd Dick van RKC aangesproken met de vraag of hij iets voor me kon regelen. Ik wilde de krabbel van Levita op een poster voor mijn buurjongen. Dat was waarschijnlijk geen enkel probleem. Levita is een goeie jongen en vind dat hartstikke leuk (let op; dat waren niet mijn woorden, maar die van Dick. Maar ik had het u al verteld, Ohad is een aardige jongen.

Ik die foto dus zondagavond opgestuurd voor een afdruk en twee dagen later lag hij in huis. Een mooie plaat van 60x40 van Ohad Levita en Martijn. De dag erna de foto afgegeven bij RKC en kort daarna kreeg ik het te horen; hij ligt weer klaar. Geweldig!

Om even te bewijzen dat het ook echt waar is, hier een detail van de poster met de krabbel erbij. Diezelfde avond nog bij de buren aangebeld om hem af te geven. Je had de ogen van mijn buurjongen moeten zien, maar daar is natuurlijk geen foto van.

En om nog even aan te halen wat voor lieve jongen die Ohad ook alweer is:

Hier bedankt hij na de wedstrijd RKC-Telstar de fans met zijn hand op zijn hart terwijl de hele selectie naar de kleedkamer loopt. Juist dat momentje van even omdraaien en de fans bedanken maken je van een goede keeper een geweldige keeper.

(Ohad, if you ever learn dutch and read this, you are the little boys hero and you know what important in soccer; the fans. Keep it up)