---

Een nieuwe baan

Nee, niet van 9 tot 5. Ook geen nieuwe glijbaan. Maar een nieuw circuit, een racebaan dus. Wel meteen zo'n grote, dus niet zo'n ding voor op zolder.
Zoals je al eerder hebt kunnen lezen, fotografeer ik ook wat autosport. Verleden jaar waren dat hoofdzakelijk de kleinere cq. middelgrote evenementen in de Benelux, maar dit seizoen zitten er voor mij ook wat grotere evenementen in de pijplijn. Afgelopen zondag was, in verband met een operatie eerder dit jaar, pas de eerste autorace, maar dan wel meteen een fatsoenlijk niveau. Namelijk de Superleague. Dit zijn formule-auto's met ca. 750pk en worden gesponsord door voetbalteams. Je ziet dat autosport en voetbal dus best samengaan.

Maar goed, een nieuw circuit. En wat voor eentje. In de historie was de Nürburgring een circuit zoals het eigenlijk nergens ter wereld bij lag. Het circuit van de 24 uur van Le Mans is zelfs dan maar een kleine jongen. Het lange circuit van de Nürburgring, de Nordschleife, is meer dan 30 kilometer lang en kent tientallen bochten. Gelukkig ging het afgelopen zondag niet over de Nordschleife. Ik zou me niet moeten indenken dat ik dat circuit rondmoet. Nee, zondag was het het gewone Formule 1 circuit. Da's maar een kilometer of 5 lang en dus al een stuk beter te doen. En daarnaast reden er voor ons fotografen ook busjes rond, dus als je opeens naar de andere kant zou willen, dan was dat ook erg snel opgelost.

 

De voorbereiding

Een nieuw circuit, wat houd dat in? Huiswerk doen van te voren, daar had ik eerder al een stukje over geschreven, en dit was dus weer zo'n gevalletje. Nu had ik dus al wel vaker autosport gefotografeerd, dus daar was ik niet bang voor. Eerst maar eens kijken hoe ver het van huis is, want dat het niet om de hoek was, dat wist ik wel. Maar hoe ver precies dus nog niet. Volgens de routeplanner was het een dikke twee-en-een-half uur rijden. Nu rijd ik nooit zo gek gruwelijk hard, dus een uurtje of drie was wel ingecalculeerd.
De eerste race zou om 11:00 uur zijn, en ik wilde dan al helemaal klaar staan voor de mooie plaatjes. Reken even op iets meer dan een uurtje om alles ter plekke te regelen, te settelen en een plekje te zoeken, dus de planning was om omstreeks 9:00 uur aan te komen. Om 6 uur in de vroege ochtend vertrekken. Lekker op tijd dus....
Dan maar niet tot 3 uur s'nachts in de kroeg hangen, maar op tijd naar bed. Twee maal drie uur in de auto en een hele dag fotograferen is best intensief en rust vooraf was eigenlijk wel verstandig. Anders wist ik vooraf al dat ik halverwege de dag om zou vallen.

Wat neem je mee naar zo'n circuit? Standaard setje met een en ander aangevuld? Lijkt me de juiste keuze. Dus twee camera's, flitser, groothoek-, medium- en tele-objectief. Extender is ook altijd wel makkelijk. En daarnaast ook de fish-eye maar meenemen. Altijd leuk om op de grid enkele foto's mee te maken.
Wat nog meer? Laptop natuurlijk. Ik kan niet na de laatste race naar huis rijden en dan pas aan mijn foto's beginnen. Dat wordt veel te laat dat alles aangeleverd wordt. De schrijvers hebben graag snel foto's. Net na de race willen ze de uitslagen en stukken publiceren, en dan moeten daar natuurlijk wel foto's bij. Met de laptop bij de hand bied me dat ook de mogelijkheid om tussen de races door al beelden door te sturen. Dus dan zijn er gegarandeerd beelden als de finish-vlag valt.
En ik vind het wel makkelijk om, als ik aan het einde van de dag helemaal klaar ben, nog even rustig een kaartje te leggen als ik nog even wil wachten totdat de drukte voorbij is. Het heeft immers geen zin om in de file te gaan staan als ik ook rustig kan Freecellen of zo.
Nog meer om mee te nemen? Ja, natuurlijk. Wat te denken van oordoppen? Herrie genoeg, dus geen reden om niet aan de oortjes te denken. Zonnebrand kan ook wel eens makkelijk zijn, want ik zie het ook niet zitten om zo rood als een kreeft terug te komen.
Regenkleding? Laat ik maar eens thuis. Het is per slot van rekening zomer en laten we van het goede uitgaan. Wel een setje met reservekleding in de auto. Mocht het weer echt een grote puinhoop zijn (er kan altijd een leuk onweersbuitje losbarsten op zo'n hete dag), dan kan ik in ieder geval droog de auto in. Doorweekt naar huis rijden is niet echt comfortabel. Flesje deodorant er ook maar bij; ik zal wel aardig het zweet op de rug hebben staan aan het einde van de dag en dat zal wel niet zo lekker ruiken.
Alles even opgesomd; cameraspullen, laptop en aanverwanten, geheugenkaartjes, volle accu's, extra kleding, losse zooi als zonnebrand en oordoppen en tot slot alle papieren voor de toegang. Ja, alles is er, we kunnen.

Alles de dag voor de race al netjes klaar gezet, het leek wel of ik ging verhuizen:

Maar ik was er dus helemaal klaar voor.

Eindelijk daar

Na een lange autorit was ik eindelijk op de plaats van bestemming. Beetje zoeken, ik speek namelijk geen Duits. Lezen is ook niet echt een optie voor me. Ik kan mijn bier in het Duits bestellen, maar afrekenen wordt al een probleem. Het laatste stukje ging niet meer over de snelweg, maar over draaierige bergweggetjes. Nu ben ik al niet zo'n snelheidsduivel en ligt er in mijn Polo geen 4 liter V8, dus ik doe dat op mijn gemak. Tot grote frustraties van alles wat achter me reed. Waar ik 90 rijd, willen zij zeker 120 heb ik het idee. Vette pech dan.

Maar goed, uiteindelijk toch bij het circuit aangekomen. Ik meld me bij het Welkomstcentrum voor het ophalen van de accreditaties. Een mooie blonde jonge Duitse schone staat me vriendelijk in het engels te woord en verwijst me verder met een kaartje naar waar ik kan parkeren. Daar aangekomen eerst maar eens de bergschoenen aangetrokken. Het zal ongetwijfeld wel wat metertjes lopen worden vandaag. Vervolgens alle tassen bij elkaar gepakt, nog even gecontroleerd of de zonnebrand niet bij de reservekleding lag (die bleef in de auto namelijk) en ik kon naar de ingang. Daar aangekomen ging het natuurlijk al mis.

De perskaart hing keurig om mijn nek, maar de toegangskaart voor het eerste poortje lag nog in de auto. Ik dus weer terug. Maar goed, het was niet ver lopen, ik denk een meter of 500. Nou, als dat alles is, ik teken ervoor zeg maar.

Uiteindelijk toch aangekomen in de persruimte is het nog lekker rustig. De airco blaast op volle toeren om de grote ruimte koel te houden. En dat lukt wel aardig. Ik pak mijn laptop uit en fabriceer met de beveiligingskabel een leuke constructie tussen de stroomkabels door. Het schiet niet zo op om hem om een pootje te wikkelen als je dat pootje zo op kunt tillen en met de laptop weg kunt lopen.
Vervolgens pak ik mijn camera's uit en maak ik alles klaar. 70-200 op de ene camera, en groothoek op de andere. Genoeg geheugenkaartjes erin om een encyclopedie op te slaan en ik formateer ze. Wat neem ik nog meer mee? Filters, ja. Het is heerlijk zonnig. Echt zonnig al. Onderweg in de auto was het soms al heet (ik heb geen airco). Een ND-filter kan dan aardig nuttig zijn. Het maakt alles donkerder. Dat voorkomt dat je bij panningshots, waar de sluitertijden laag zijn, je erg geknepen diafragma's van f/22 of zo moet gaan gebruiken. Je kunt nog steeds lage sluitertijden gebruiken, maar dan gewoon met diafragma f/8.0 bijvoorbeeld.
Ook mijn polarisatiefilter gaat mee. Het is immers hartstikke (Hé, ik ben Brabander. Wij mogen hartstikke zeggen) helder en blauw. Dus da's mooi voor de overzichtjes zeg maar.

Ik slinger mijn laptop aan en kijk wat er te beleven valt. Ik maak alvast een profiel aan om aan mijn foto's te hangen. Is straks alle info ook weer met een druk op de knop aan de foto's geplakt en hoef ik alleen nog maar af en toe wat namen toe te voegen. Daarnaast worstel ik wat om het internet aan de slag te krijgen. Uiteraard vind de laptop diverse netwerken, waarvan 1 open. Maar die is van het hotel aan de andere kant van het circuit. Aan een schrijver vraag ik heel lief of hij de code wil delen. Die was uiteraard weer niet te raden, maar binnen een minuut; internet.

Meteen begint de laptop te zeuren over allerlei updates en ik laat hem zijn gang maar gaan. Anders is het net een .... die de hele dag bezig blijft. Natuurlijk een keer opnieuw opstarten, dat werkt zo met Windows, en ook dat was weer gepiept. Tien voor tien inmiddels en nog geen bak koffie gehad. Damn, dat eerst maar eens even zien te regelen. Viel niet mee om eerlijk te zeggen. Nergens een koffieautomaat te bekennen. Da's wat minder goed geregeld. Kennelijk moeten we maar zien hoe we vandaag aan ons 'natje en droogje' komen. Ik besluit dan om nog maar even een kort bezoek te brengen aan de sanitaire voorzieningen en om dan vervolgens naar het circuit te gaan. Het is inmiddels kwart over tien en de rijders zullen wel volop bezig zijn met de voorbereidingen in de pits om over niet al te korte tijd naar de grid te rijden voor de eerste race van 11:00 uur.

En inderdaad. In de pits is het een drukte van jewelste. Een mierenhoop is minder intensief. Ik probeer op mijn gemak te zoeken naar rijders die instappen, of met hun helm en zo bezig zijn om te kijken of ik wat portretjes daarvan kan maken. Valt niet mee, want het is redelijk druk met allerlei mensen. Mensen van het team, collegafotografen, TV-peopletjes, noem het maar op. En korte tijd daarna verplaatst dat mierennest zich weer.

Om 11:00 uur is namelijk de start van de eerste race. De auto's moeten ruim daarvoor al klaarstaan op de startopstelling. En ook hier is het dan voor de race een drukte van jewelste. Mensen van het team, collegafotografen, TV-peoples, dezelfde als uit de pits. Maar nog meer collegafotografen, mooie meisjes die een bordje vasthouden, familieleden van rijders, mensen die erg belangrijk (denken te) zijn. Probeer dan nog maar eens een gridgirl te fotograferen. Dat laatste ging toch al niet te makkelijk want om de een of andere reden zat er voor mij geen enkele aansprekende tussen. Ja, eentje, maar die was zo chagrijnig dat daar geen fatsoenlijke foto van was te maken. Maar goed, wat plaatjes gemaakt en mezelf naar de eerste bocht van het circuit begeven. Ik kan wel blijven schrijven, maar het gaat om de races en om de foto's.

De eerste race

Ik wilde eigenlijk eens een close-up maken. Ik fotografeerde vorig jaar veelal dichte auto's en dit waren voor mij de eerste formule-wagens van hoog niveau. Nu leent een baan als Zandvoort en Assen zich daar iets minder voor, maar het circuit van de Nürburgring heeft voldoende plaatsen waar je erg dicht bij de baan kunt staan om zo met wat groothoek te kunnen werken, maar ook met tele een close-upje kunt maken. Om even aan te duiden hoe dichtbij je kunt komen:

7D - 1/125 - f/11.0 - iso 125 - 40mm

Ok, dit is nog niet zo gruwelijk veel groothoek. 40mm op een 7D is niet te extreem. Het kon nog wel extremer, maar dan was het eigenlijk geen gezicht meer. Dus zo'n beeld maak je een paar, die kijk je terug en gooi je weer net zo vrolijk weg. Ik schiet in de eerste race vrolijk een foto of 600 weg. Ik werk mezelf letterlijk door de Mercedes Arena waar ik begin net bij het uitkomen van de eerste bocht naar de andere kant. Aan de andere kant steek ik dwars door het kleine binnenstukje van het circuit naar de andere kant om ook daar nog wat bochten mee te pakken. Zo heb ik een plaats of 10 gehad. Dat moet toch gevarieerd genoeg kunnen zijn. Allemaal foto's van het binnengedeelte. Later op de dag zal ik me wel met de andere kant van het circuit bezighouden. Een ding tegelijk Jeroen. De races zijn niet zo gek lang, dus er gaat veel tijd verloren als je van de ene naar de andere kant wil.

De eerste race wordt gewonnen door Yelmer Buurman. Ik was expres niet teruggegaan naar de finish, zoals ik al aangaf kostte dat tijd, maar waar ik stond was op zich niet zo verkeer. Belangrijk was wel dat hij iets deed. Het stukje emotie moest getoond worden. Als hij zachtjes voorbijreed, dan kon ik daar niets mee. Maar gelukkig balde hij zijn vuist. Mooi. Foto wat goed zou passen bij het artikel voor op de website. En dat deed het dan ook:

www.Autosportnieuws.be

De lijnen van de bandenstapels kwamen mooi uit en delen de foto mooi in voorgrond (met auto) en achtergrond. Ik had hem nog wel veel strakker kunnen uitsnijden, alleen Yelmer en zijn voorwiel, maar dit vond ik fraaier.

Maar ik ging de eerste race dus een beetje voor de close-upjes. Ik kon dichtbij genoeg komen om met de 70-200 en de extender lekker ver in te zoomen op gedeeltes van de auto:

1D mk III - 1/250 - f/8.0 - iso 100 - 280mm

Bovenstaande foto is eigenlijk net teveel van opzij naar mijn smaak. De snelheid zit er goed in, maar ik vind hem nog niet zo spreken. Het randje spoiler wat rechts van de foto afvalt is in mijn ogen niet zo erg. De neus is zo lang dat als dat stukje er wel opstaat, er nog minder helm op de foto komt. Dan maar iets verder van voren:

1D mk III - 1/800 - f/6.3 - iso 100 - 280mm

 Deze vind ik alweer veel fraaier. Je ziet meer het vizier van de helm. Het zit, in tegenstelling tot de eerste, net niet verstopt achter de spiegel. Ook komt de lange neus iets kleiner over omdat er verder van voren gefotografeerd is.

Maar de eerste race zit erop. Terug naar de pits om de eerste foto's af te werken en eventueel te uploaden. De volgende race van de Superleague was pas om 14:00 uur, dus tijd genoeg.

In de persruimte alle beelden gesorteerd en de selectie afgewerkt en snel doorgestuurd. Blijkt achteraf dat ik geen spaties in mijn titels moet zetten, dus alles wat ik verstuur had, was niet zichtbaar. Maar dat besefte ik op dat moment nog niet. Een half uurtje voor de tweede race was ik er klaar mee, ik kon dus weer naar beneden en verder gaan met de volgende race. Ik zocht tijdig een nieuw plekje op in de buurt van de chicane. Helaas was die dit weekend dicht. Ik had wel zin om daar mooie overzichtjes te maken. Maar helaas zat dat er niet in. Wel gewoon andere leuke plaatjes kunnen maken. Vanaf dat gebied op mijn gemak doorgelopen tot het middengedeelte waar ik voor de start van de volgende race wilde zijn. De race na deze was namelijk de Superfinale, waar de 6 beste auto's onderling nog eens mogen rijden voor een extra geldprijs van 200.000 euro.

De Superfinale

Nu zijn zes auto's op een circuit van meer dan 5 kilometer eigenlijk niets om te zien. Veel te weinig. Je moet lang wachten voordat ze weer voorbij komen, en hebt dus per rondje maar heel eventjes om foto's te maken. En ze rijden ook maar een rondje of 5. Echt weinig kansen dus. Geen tijd om 10 bochten te doen, hooguit een stuk of 5. Maar vanuit het middengedeelte kan ik de meeste plaatjes maken zonder dat ze allemaal van dezelfde bocht zijn.

7D - 1/1600 - f/8.0 - iso 320 - 280mm

7D - 1/100 - f/16 - iso 100 - 180mm

Terug naar de persruimte. Het is verders nagenoeg uitgestorven op het circuit. Enkele fans zijn vandaag maar op komen dagen. Maar Duitsland stond ook in het teken van iets anders. Er moest vandaag ook gevoetbald worden. Tegen Engeland, en dat zou rond deze tijd beginnen. De Nürburgring is een circuit wat vele duizenden bezoekers kan hebben, misschien wel 100.000, maar er waren denk ik nog geen 1000 betalende bezoekers. Jammer.

Dus gevulde tribunes op de achtergrond zaten er niet in. Helaas lag het circuit ook bovenop de berg en was het een beetje vochtig in de lucht. De achtergronden bestonden dus veelal uit luchten, maar door het hoge vocht waren deze een beetje licht. Zonde, want echt donkerblauw was mooi geweest. Maar desalnietteplus heb ik mijn cliose-upje zoals ik hem wil hebben, dat was voor mij al een mooie beloning. En natuurlijk ook andere leuke plaatjes weten te maken. Op de site van Autosportnieuws.be kun je er nog meer zien.

In de persruimte teruggekomen werk ik mijn beelden verder af. Helaas werkt het internet niet meer mee. Kennelijk kijkt half Duitsland via internet naar het voetbal op het WK. De sneleheid en betrouwbaarheid is om te janken. Om een foto door te sturen, moet ik ongeveer 4 internetpagina's bezoeken. En één pagina duurt al gruwelijk lang. Ik pak rustig mijn spullen weer in, iets wat een kwartiertje duur, en halverwege kan ik de tweede pagina al aanklikken. Dat schiet niet op, ik moet nog teveel foto's doen. Ik klap de laptop dicht en besluit dan maar te gaan. Ik heb een foto of 6 door kunnen sturen (zonder spaties, dus zichtbaar) maar de rest moet wachten tot thuis, dit gaat anders uren duren.

Rond half zeven stap ik weer in de auto en rijd binnendoor terug naar Aken. Via de mooie Duitse Eiffel. Nagenietend van de mooie heuvelachtige omgeving, haarspeldbochten verschalkend kom ik na een uur weer op de snelweg uit en ben ik s'avonds om half tien weer tuis. Moe, maar voldaan. Nog even snel de resterende foto's doorsturen, en dan ben ik echt klaar. Vermoeiende dag, maar wel de moeite waard.